Żużel na lodzie jest potocznym określeniem zawodów zwanych ice speedway. Wyścigi motocyklowe na lodzie są dyscypliną sportu, będącą odmianą żużla. Z tego względu sposób punktowania oraz struktura wyścigu są bardzo podobne do stosowanych w klasycznym żużlu. Wyścigi polegają na ściganiu się na zamarzniętych nawierzchniach w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Zawodnicy startujący w tej dyscyplinie sportowej mają możliwość rywalizacji na arenie międzynarodowej, ze względu na organizację Mistrzostw Świata Ice Speedway. Są oni uważani za najodważniejszych, a jednocześnie najbardziej szalonych żużlowców. Ze względu na różnice w stylu jazdy między żużlem na lodzie, a innymi odmianami tego sportu, rzadko jakiś zawodnik decyduje się na udział także w zawodach innych odmian. 

Powstanie żużlu na lodzie

Wyścigi motocyklowe na lodzie swoje początki miały w latach 20 XX wieku. Za kraj powstania uznaje się kraje skandynawskie oraz Związek Radziecki, gdyż w tych miejscach już w okresie wojen światowych odbywały się zawody w tej dyscyplinie. Największą popularnością żużel na lodzie cieszył się w Europie i to na tym kontynencie rozwijał się najbardziej. Z czasem zaczęto organizować Mistrzostwa Świata Ice Speedway, a następnie zawody Grand Prix. Jako pierwsze w historii Indywidualne Mistrzostwa Świata FIM odbyły się w 1963 roku. Tytuł mistrzowski wywalczył Rosjanin, Boris Samorodow. W 1964 roku i 1965 roku organizowano tylko Mistrzostwa Europy. Większość zawodników wywodziła się właśnie z tego kontynentu. Od 1966 roku powrócono jednak do organizacji Mistrzostw Świata. W pierwszej dekadzie istnienia Mistrzostw w żużlu na lodzie, pierwsze miejsce aż sześciokrotnie zajmował radziecki zawodnik tatarskiego pochodzenia, Gabdrachman Kadyrow. Na przestrzeni tych lat trzykrotnie zajmował drugą lokatę. Pierwsze drużynowe Mistrzostwa Świata w żużlu na lodzie zorganizowano w 1979 roku w rosyjskim Kalininie. Tytuł mistrzowski zdobyła drużyna ZSRR. Od 2000 roku rozpoczęto jednoczesną organizację Mistrzostw Europy oraz Mistrzostw Świata. 

Jak wygląda żużel na lodzie

Zawodnicy startujący w dyscyplinie żużlu na lodzie rywalizują ze sobą na specjalnie zmodyfikowanych motorach. Są one podobne do rowerów żużlowych i również nie posiadają hamulców. Mają jednak szerszy rozstaw osi i sztywniejszą ramę. Największą, a jednocześnie najbardziej rzucającą się w oczy różnicą są kolce na oponach. Ich długość nie przekracza 3 centymetrów. Są one wkręcone w każdą oponę bez bieżnika – przednia opona ma 130-140 kolców, a tylna 170-190. Zastosowanie opon z kolcami zapewnia zawodnikom przyczepność i daje możliwość większego złożenia się na pokonywanych zakrętach. Jednak sprawia także, że jest to sport bardzo niebezpieczny. Ze względu na to, nad kołami mocowane są specjalne osłony ochronne oraz dwubiegowe skrzynie biegów. Nad dopuszczenie motorów do zawodów czuwają specjaliści pilnujących zachowania norm. Tory na jakich ścigają się żużlowcy również różnią się od klasycznych. Mają one węższe zakręty, a barierami są zwykle oblodzone stogi bele siana, lub po prostu stosy śniegu.